ჩვენ სიყვარულის
ავაგეთ ბომონები,
ციხეები და კოშკები,
სახლები თუ სასახლეები. 
ათასობით დავუგეთ გზები, 
შევუღეთ კარი და სარკმელები.
არ დავუტოვეთ ჩაკეტილი ერთი დარაბიც.
ავაშენეთ კიბეები
ხის, რკინის,  ქვის თუ ბეტონის.
არ დავუტოვეთ მიუწდომელი კუთხე, არცერთი.
მაინც,  ვერ ვძელით
ეგოისტურ ჩვეულებებსა და მარტოობის გალეწილ დღეებს.
არ სჭირდებოდა ამ ყველაფერს ციხე-დარბაზი,
საკმარისია ალბათ მიწური ქოხი
და ორი სხეული ერთმანეთის სისხლით გამთბარი, 
ციცქნა ჩიტებივით, რომ უფეთქავთ გული
და მთის წყაროსავით წმინდა თვალებით უყურებენ ერთმანეთს.
ჩვენ კი ათასობით დავაგეთ გზები,
ვერ მივაკვლიეთ უდაბურ ტყეში
იმ ერთადერთ ქოხს სიყარულისას...