ექვსი არ იყო ცამ ნაცრისფერი რომ გადაივლო და აღმოსავლეთიდან მუქი წითელი შემოეპარა.
დილას გათენება მოვასწარი.
ცვარით გადათეთრებულ გარემოს შევყურებდი და საიდანღაც შიში შემომეპარა,ასე დაუკაკუნებლად შემოიჭრა და გულში ლტოლვილივით ჩამისახლდა.
დაიარა ყველა ორგანო როგორც ახალმა მაცხოვრებელმა და ბოლოს გულს დაუწყო ღრნა,ნელა და  დაუსრულებლად.
ატანა ყველაფრის შეიძლება მაგრამ როცა მიზეზი არ იცი ეს ორმაგად მტკივნეულია.
ვიდექი ასე მზის წინ შიშველს სულზე შიშ აფარებული და მივხვდი რომ მზე უშენოდ ამოვიდა.
მე კი უშენობის ყველაზე მეტად მეშინოდა.....