ალბათ უნდა იდგე ასე შელახული ძაძებით,
აღარავის უნდა მარტო დარჩენილი ალხანა,
ახლა ღამეები დღეებს უსინდისოდ ბაძავნე,
გახდი არხეინი, ხელი არასოდეს არ ახლო
კარებს, საიდანაც გელის გაძევების მახვილი;
გველის ხასიათით ბედი გულიანად გაგინებს;
ჰო და ყველაფერი გარდა გოდებისა - გახველებს,
რჩები დედამიწას, როგორც უთავბოლო ვაგონი.
გზაა ქარტეხილის, ირგვლივ ნაშალი და ქანია;
ვეღარ დაგაჯერეს შენთან სიახლოვის არაკი,
თოკზე მარტოობა ტანის გამოკლებით ქანაობს,
ზიხარ, გეცინება, წერ და ლამისაა გარეკო.
რჩები მდიდარი და მაინც უსაშველოდ ღარიბი;
იცი ყველა მხარეს შიშით ავსებული ხაროა,
აქ კი გიყურებენ, თითქოს გაგესვაროს ღორები,
სადღაც იშვიათად, ალბათ პოეტებიც ხარობენ.