ქარი ბუნებას ალერსით ათრობს,
ჰაერს აემღვრა გრძნობის ფიალა,
მდუმარე მთებმა დაიწყეს თხრობა
სიტყვა ელევათ ფიქრი კი არა.

მთვარე ხომ სიზმარს დღისითაც ხედავს,
ცრემლი უცეცხლოდ ჩამოსდის სანთელს,
თუკი ღრუბელი არ გახსნის ზეცას
მზე მარტოობით ვერ შექმნის ნათელს.

წარსული წარსულს წარსულად არ ცნობს
ნაპერწკალი კი ღვივის ნაცარში,
იმედს არ უნდა შიშის გაცნობა
ფიქრი ძნელდება ბედის ტაძარში.

დრო ვერ ჩერდება შიში აქვს თავის
წამი საუკუნეს წამებით აკრთობს
სანამ სიცოცხლე თავის გზას გალევს
აწმყო მომავალს წარსულით აწრთობს.

2009