და იდგა დილის ხუთი საათი...
აქა იქ გარღვეულ ღრუბლიან ცაზე ცრემლივით ეკიდა მთვარე.
მთელი ჩემი მუხლებგადაყვლეფილი ბავშვობა დარბოდა იმ კაცის ეზოში, რომელიც ახლა ოთახში ესვენა .
ერთი იყო მხოლოდ,ის დაკოჟრილი ხელები აღარ შერჩენოდა ბაბუს.თოვლის გუნდასავით თეთრი მტევნები დაელაგებინა გულზე.
ესვენა კაცი ,რომელმაც სამოცდაჩვიდმეტი წელი გურიის მთებში იცხოვრა და ახლა ბათუმში,შავი ზღვით გაჟღენთილ სანაპიროს სახლში აბარებდა სულს უფალს!