შევეჩვიე რომ გაღვიძება დამჩემდა ვიდრე,
ცვრიან ბალახით განთიადი ხელ-პირს დაიბანს
და მზის სხივებად ცის ეკრანზე ამოსულ ტიტრებს
მეტი სევდა აქვთ ვიდრე ღამეს ღრუბელ-მთვარიანს.

შევეჩვიე რომ ყველა მტოვებს ვინც გულით მიყვარს,
ვისაც ვუყვარვარ ყველა თვითონ ჩამოვიტოვე
და უსულგულო მარტოობის ლაბირინთს მიღმა
ვუცქერ ფანჯრიდან ზეცა როგორ ჩამოითენებს.

შევეჩვიე რომ ამინდს მზეშიც დასჩემდა წვიმა
და რომ უღმერთო ტკივილს მალავს თვითონ ღიმილი,
მილეულ თვალებს სიყვარული ჩაუვლის წინ და
ვერც კი გაიგებს რად ჩამკვდარან ცოცხალ სიკვდილით.

შევეჩვიე რომ დრო თავისით  ვერ ცვლის ვერაფერს,
ვერც ადამიანს გამოუცვლის თავის ხასიათს,
მხოლოდ მოვა და ზამთარივით ყინულს დაგაფენს
და წარსულისთვის ჩაბარებას ან რა ფასი აქვს?

შევეჩვიე რომ არ დაგგმობენ, არც აქვთ ღალატი
ადამიანურ თვისებებსაც გადავავიწყდით,
სიცოცხლეშივე მიჭირს თქმა და თუარ დავმთავრდით
ხელს ურჩო ქალო, ხელს ერთმანეთს რატომ არ ვუწვდით?

ვხედავ შორიდან ჰორიზონტის ჩამავალ ტიტრებს
მზე სადაცაა მთების მიღმა სხივებს ჩაიბნევს
და თეთრი ღამე ახლოსაა უფრორე ვიდრე,
ცვრიან ბალახით განთიადი ხელ-პირს დაიბანს.