შეშინებულია  ყველა მენტალური პარადოქსი
მომაკვდავია ყველა  სოციალური დოქტრინა.
გაიშიშვლე ხელის გულები მშობელო შვილთან კავშირისთვის,
ზეთის ხილის ბაღებში ნაგროვები სიმწიფის გასაფანტად.
აღიარე ტკივილი წინასწარ. აგემღვრევა უზნეო რიტორიკა
საფლავებში შემძვრალ ბილიკზე,
სადაც მხოლოდ გლოვა მიგიზიდავს.
ჩემი სუნთქვა შენ, ჩემი სუნთქვა შენ, ჩემი სუნთქვს შენ...
დამისაკუთრე არარსებული გაუმაძღრობა,
შენსავე ოცნებებიდან წამხდარი ვერშემდგარი აპოთეოზი...
მოერიდე სურვილს - უკეთესად გაიცნო სამყარო...
არასოდეს გკითხავ  ,,სად იყავი აქამდე’’ ;
რადგან ვიცი სადა ხარ ახლა.
გადახედე ჰუმანურობისაგან გამოშიგნულ საზოგადოებას
და დაიჯერებ რომ სამართლიანად მწყდებოდა გული სიცოცხლეზე.
რომ ეს არ იყო ამოჩემება, რომ ეს განგაში გონიერ რჩევას იძლეოდა.
ვერ დავასწარი კლინიკურ მასებს გარდაცვალება;
ვერ შევეხიზნე სიმშვიდეზე აცრილ ნაბიჭვრებს,;
ყეფდა და ყეფდა ძაღლზე მეტად ადამიანი :
შენი ტყვია მე, შენი ტყვია მე, შენით ვიამე...
ვერასოდეს წაიკითხავ წერილებს ჩემგან
თუ რატომ არის არსებობა სახარბიელო.
ნეტავ იცოდე ძილის წინ ოთახი როგორ ივსება ზღაპრების სუნით,
ოთახი გაჯერებული მცდელობებით და დაბნეულობით,
მონატრებით და უხერხულობით.
ჩემი სიყვარულის ლეგიტიმაცია, არასოდეს დაიმარხება.
შეიკუმშება დრო გაუსაძლისობის
და იკემსება ფარატინა ნიღაბი.
და იწყებს დნობას ზურგთან ქილიკი,;
ვივიწყებ ფორმას - ადამიანი.
ვერ ვიამაყებ ნანახი ომით,
ვერც შენ გაიგებ რად არ ვიყავი
საკუთარ თავთან როცა მრცხვენოდა
იმ შინაარსის მოღუშულობა
ფლეგმა სახიდან რომ არიგებდნენ
-შენი კვნესა მე, შენი კვნესა მე, შენით ვეწამე...
ვერ დავასრულე ზიგზაგი რიტმი,
ვერ მოგამზადე მოსასმენად ყველა სიზმარის.
ასე უბრალოდ, უბრალოდ ვიტყვი
-ჩემი სუნთქვა მე, ჩემი კვნესა მე, ჩემი ტყვია მე...