გადაიბირეს იმ დღებმა ლოდინი, სადაც
ლოდივით მძიმე ასატანი გამხდარა თურმე;
მეცვა ღიმილი, უმეტესად იერი სადა.
მადა არ მქონდა გათენების. საპალნე ურმებს
გზები კოჟრებად დაიბნევენ დილა ადრიან;
გაღმა-გამოღმა ქვაბულებში ექო ტუსაღობს.
ვერამოხეთქილ ვულკანივით მძიმე კადრია
დარჩე - უთქმელი, მხიარული, მხნე და უსახო,
გაშვილებული იმედებით, ლექსის ამარა,
კალაპოტიდან დასაქცევი ტბორის ჯებირი,
რომელიც უკვე ამოშრიტეს თითქოს ან არა.
უკანასკნელად ვიმეორებ - იქნებ ჯერ პირი
ამომექოლა ქვა-ღორღით და გადამეტანა
ბურანში, სადაც ქაოსია სულის სასწორზე,
ზოგჯერ სიმყიფით შელესილი, ხშირად მეტალით
ხასიათების - იშვიათად უსწორმასწორო.