გახშირდა მისალმების გარეშე შეხვედრები
სოციალურ ქსელში შეთავაზებული მეგობრობის სანაცვლოდ.
მაგრამ არაფერი იცვლება იმ ქუჩაზე
სადაც უვნებლობის ნიშანს ყურით ყველა თუ არა
ქუჩის თითქმის ყველა ძაღლი მორჩილად ატარებს.
საკმარისია ნაბიჯი შეანელო, დაიხარო,
გაქცევის ნაცვლად შენსკენ გამოიქცევიან.
ამით ყველანაირ გარეგნულ ნიშანს მნიშვნელობა ეკარგება.
ტაძართან მოფუსფუსე ადამიანებივით გროვდებიან
სანაგვე ურნების ახლოს. გროვდებიან და იწყებენ ყეფას.
სხვა კავშირია. სურვილები არ მეორდება. ისინი უნდა გამოიჭირო.
მათში მოთავსდე. შეეფერო. გაზავდე.
სხვაგვარად ისიც გაგიჭირდება ერთ ადამიანს მიუახლოვდე.
წაიბორძიკებს, დაფრთხები და მზად ხარ გაეცალო.
მანამ შეგიძლია ავდარი საკუთარ უბეში გამოიმწყვდიო,
სანამ გულს ორპირში არ გამოკიდებ გამოსაშრობად.
გამოცალე... გამოაშრე...გამოკიდე...
გამოები ჩასაძირად გამზადებულ ალიაქოთს.
ფეხდამცდარი წონასწორობა
უკაცრიელ კუნძულზე მეტად შემაშფოთებელია.
მორჩილად ჩაუსაფრე ღამის ამოძახილს ის ხმაური,
ჩანასახშივე რომ შეძლო შენივე დაყრუება.
მერე შემოუბრუნდი უაზრო მოლოდინებს
და წარუდგინე ახალი სალახანა, როგორც ნიშანი
მონდომებიდან აორთქლებული ალტერნტივის.
აღარ გამოდგები რეაქციის დამაჩქარებლად.
ამოწურე... ამოცრიცე... ამოხაპე ენერგია
ვერშემდგარი ექსპერიმენტისთვი.
საცდელ ნედლეულად ჩაბარდი აშმორებულ სათავსოს
და სამუდამოდ გაფორმდი ადამიანად.
ამის შემდეგ რამდენიც გინდა ისაუბრე
ლაბორატორიულ ღმერთებზე.