ის დრო გაფრინდა მტრედივით -
ერთს რომ ვეტრფოდი ალალი,
მხიბლავდა თავის მერდინით,
მხრებზე ჩამოშლილ დალალით.

თუმც არასოდეს ვნატრობდი
გზას ია-ვარდით მოფენილს,
მეც კი მზესავით ვათბობდი
კოლხეთის ციდან მოფრენილს.

ახლა მიწასთან ვმეგობრობ,
მიწის სურნელიც ტკბილია,
მე რომ მიყვარდა-ის გოგოც
ამ მიწის გამოზრდილია.

თუმც გაგვიფრინდა მტრედივით
დრო-ტრფიალების, ბავშვობის,
კვლავ მხიბლავს თავის მერდინით,
თითქოს არც-როდის დავშორდით.