...და იყო გზა და... იყო ბილიკი,
აცდენილ წრფეთა ორი ვექტორი,
ერთ წრფეზე მშვიდად მყოფი ბიჭი კი
ვუცქერდი მზეს და წვიმას ვეტრფოდი.

სივრცის მეორე აცდენილ წრფეზე,
გოგო ხუჭუჭა და კაფანდარა -
ცეკვავდა თურმე თავისთვის მზეზე,
წყაროს წყალივით - თვალით ანკარა.

და დადგა დრო და... მოვიდა ჟამი,
შეხვდა ბილიკი გზას თუ, პირიქით...
ყოველგვარ კანონს დაარღვევს წამი,
როცა სიყვარულს იცნობს ღიმილით.

გულს კი სიგიჟის ძალით უმართავს...
ვინ თქვა ვერ ხედავს აცდენილ თვალებს?
თქვენი არ ვიცი მე კი მინახავს -
მთა ვარსკვლავებში დაეძებს მთვარეს.

ის კი გაცურდა... და გულში სხვა მთა
ჩაიკრა, როგორც იმ გოგომ ვიღაც...
და შენკი დარჩი საკუთარ თავთან
აცდენილ წრფეზე, ჰორიზონტს  მიღმა.

დაიწყე წერა, მეტს არც მოელი...
გახდი ნაწილი ფოთოლთა ცვენის.
ის არის მუზა, შენ კი პოეტი
ლექსები კიდევ შვილები თქვენი.