ვაჰიდ ემრანი

* * *
ყველაზე ხანგრძლივი განშორება
ყოველთვის
მოკლე მისალმებით იწყება.

ეჰსან  ფარსა

* * *
თოჯინები არასდროს
ბერდებიან.
გოგონები ყველაზე კეთილი
დედები არიან.

* * *
ქვიშის საათით
ვითვლი უშენობას.
ერთი უდაბნო უკვე
ჩამოიცალა.

* * *
გუშინ
ხელის ღარებმა
შენი მოსვლა მაცნობეს.
დღეს კი
სახის ღარები
შენს წასვლას მაუწყებენ.


ჰოსეინ თაბათაბაი
* * *
იმ დღეს,
წვიმაში მდგარი
შენთან ერთად,
დღევანდელ დღეზე ვფიქრობდი.
დღეს,
წვიმაში მდგარი
უშენოდ,
იმ დღეზე ვფიქრობ.

* * *
როცა მიყურებ,
ვთვრები.
შენი თვალების ღვინო
რამდენი წლისაა?

ალირეზა როუშანი

* * *
მე და ჩემი სატრფო
ვერასდროს შევხვდებით ერთმანეთს.
ის შემოდგომის ქარია,
მე-ხმელი ფოთოლი.
ის მოდის,
მე მივდივარ.
რასულ იუნანი

* * *
მზე ვარო-ასე მითხარი
და მეც ღრუბლად ვიქეცი.
გახსოვს,
რამდენი ვიტირე,
რომ უფრო ლამაზად გეკაშკაშა?

გარუს აბდოლმალექიანი

* * *
წვიმა,
შენ
და ერთი უსასრულო ხეივანი.
სამყაროს ვეუბნები:
„ნახვამდის“.

რეზა ქაზემი

* * *
ჩვენ მხოლოდ ერთმანეთზე ვფიქრობთ,
შენ-მაგიდასთან, პარიზის ერთ კაფეში,
მე-ჩემი ოთახის ფანჯარასთან, თეირანში
და არანაირი ხიდი არ არის საჭირო
ჩვენს შესაერთებლად,
გარდა სიყვარულისა,
რომელიც წლიდან წლამდე უფრო ბერდება.

ნასთარან ვოსუყი

* * *
მთელი მსოფლიოს ქალები,
იმ მამაკაცთათვის, რომლებიც უყვართ,
შარფს ქსოვენ.
მე კი
აქ ვზივარ და
ლექსებს გიქსოვ.

* * *
ყოველ დილით,
როცა თვალს ვახელ,
ყველაფერზე ადრე რეალობას ვხედავ-
უშენობას!

შამს ლანგერუდი

* * *
ანბანი
საუბრისთვის კი არა,
შენი სახელის დასაწერად არსებობს.