* * *
ჩემს ლექსებს, ადრე დაწერილ ლექსებს,
როს არ ვუწყოდი, რომ ვარ პოეტი,
შადრევნის შხეფად ამოფრქვეულებს,
განმარტოებით.

შეჭრილთ ტაძარში ეშმაკუნებად,
სადაც თაღები დუმილს ლამბავენ,
ლექსებს ყრმობაზე, ლექსებს სიკვდილზე,
დაუსტამბავებს.

მიმოფანტულებს დახლების მტვერში
(სადაც არავინ შეხედავს წამით)
ჩემს ლექსებს, როგორც ძვირფას ღვინოებს,
მოუვათ ჟამი.

Моим стихам, написанным так рано,
Что и не знала я, что я - поэт,
Сорвавшимся, как брызги из фонтана,
Как искры из ракет,

Ворвавшимся, как маленькие черти,
В святилище, где сон и фимиам,
Моим стихам о юности и смерти,
- Нечитанным стихам! -

Разбросанным в пыли по магазинам
(Где их никто не брал и не берет!),
Моим стихам, как драгоценным винам,
Настанет свой черед.