განა ვერ გავუძლებ ამდენ
უხალისობას და ნისლებს,
როცა სევდა ადის ცამდე
და გულს ჯანღი ფარავს ისევ.
განა ვერ გავფანტავ დარდსაც:
ერთს ხელს ავუქნევ და... მორჩა.
მერე რა, თუ ჩუმად დამდევს
და სულ შორიახლოს მოჩანს.
ასე გადავივლი ნისლებს,
ასე გადავსერავ ველებს
და არ გაგიკვირდეს ისევ
თუ არ მეყვარები მერე.