ზოგჯერ ეგ მზერა რა უმწეოა,
ვერ ეგუები შენს ბედს, ბეცთვალას.
და ღრმა სიბერის კარზე წვეულმა
წლებმა ერთთავად როგორ შეგცვალა...
სიზმარ-ცხადში ხარ ახლა თითქოს და,
გიკვირს ამბები, ასე ყოფითი.
ხსოვნამ წარსულში გადაგისროლა,
ცხოვრობ ფიქრებთან თურმეობითში...
ლოცვით აცილებ შვილებს ფანჯრიდან,
ლოდინს წუთები ყელთან უწყდება...
გამოღებული კარი განჯინის
დავიწყებების გაწვდის უწყებას...
უძლური მაინც მეხამრიდი ხარ,
შენი შვილების, მერე ბადიშის.
მშობლები როგორ ჩუმად მიდიან,
ისე, რომ შიში შენ არ გაგიჩნდეს...
03.04.19