შუაღამისას მე დავინახე
შენი სახლიდან ამომავალი
ფოიერვერკი,
შამპანურივით ხმაურიანი
და ვეფხვისდარად ფერადოვანი,
თითქოს თვალები დალტონიკივით
ამოშავთეთრდა და უპეები
იქცნენ უფირო კინოკამერად.
შენ უჩემობით ილხენდი მაშინ,
მახსოვს მიწოდე მე მეგობარი
და შენს პერანგზე მოხნულ ყანებში
მე დამინახავს ქურდბაცაცები.
იმ ღამით ვთხოვე შეპურდრულ მთვარეს,
ჩაკონებოდა ღრუბლების მკლავებს,
რომ ალანძული ფოიერვერკი
არ მოხვედროდა მილულულ სახეს.