ვიძინებ გვიან, უფრო სწორად, ადრე ვიძინებ,
ათას რაღაცას ვფიქრობ, ვხარშავ, ვწყვეტ და განვიცდი.
აღარც ის მახსოვს ბოლოს გულით როდის ვიცინე,
როდის ვიცინებ, სამწუხაროდ, ესეც არ ვიცი.

და ტკივილები - ჩამომსხდარი მხარზე მტრედები,
არ აპირებენ თბილ ქვეყნებში წასვლას, გაფრენას.
მეტასტაზივით მოგონებებს ვხრავ და ვედები,
ვერც ვერაფერი ვერ მიბრუნებს იმედს და რწმენას.

ჭრელი სეზონის შუა რიცხვებს მახსენებს ქარი,
ვიძინებ ადრე, ან პირიქით, ვიძინებ გვიან.
ყველა იმ რიცხვს, დღეს, თვეებს, წუთებს, წამებს გავკარი,
სადაც წარსული, დასასრული, წერტილი გქვია.