ვჯერდები მუზის ორიოდ მარჩილს,
ქარწაღებულთა სვლაში ჩავები,
ვუყურებ ღრუბლებს რძესავით აჭრილს,
გამვლელები კი ფეხს უჩქარებენ.

შემაკრთობს ჩქამი მე უნებურად,
ჩრდილს გადავხედავ, შერჩენილ ძმობილს,
ფოთლები თითქოს ჩაფიქრებულან,
მოახლოებულ აღსასრულს გრძნობენ.

მოედო სხეულს დარდი ჟამივით,
მე აღარ ვიცი უკვე ვინა ვარ,
შენ როგორც უცხოს ისე ჩამივლი,
არ გამოგხედავ ქარში მიმავალს.

რა ვუყოთ ხავსსაც ვერ ჩავეჭიდე,
არასდროს მწამდა ავადმყოფს წამლის,
ისევ ვაკეთებ ქაღალდის ჩიტებს
და მერე ქარში, ფრენას ვასწავლი...

დანტე დარდიანი        24/08/2020