ზამთარი მიწას შემოსავს ნისლით,
ჩრდილი დაიწყებს უცნაურ კანკალს,
დროების მიღმა დავრჩებით ისევ,
მე და შენ, ღამე და კასაბლანკა.

თითიდან იხსნი ტყვეობის ნიშანს,
უფრო გამშვენებს ფერი მიხდილი,
ამ ღამეს ჩვენთვის სიცოცხლე იშვა
და მასთან ერთად იშვა სიკვდილიც.

ქარი წაიღებს ოცნების ნარჩენს,
მიწას თვალები აეხილება
და როგორც მაშინ... მე გეტყვი "დარჩი",
შენ კი უბრალოდ გაგეღიმება.

წვიმს და ჩრდილები მოჰგავან გვამებს,
გამიტყუებენ ღვინით გალეშილს,
გათენებამდე გვაწამებს ღამე,
მე უშენოდ და შენ სხვის მკლავებში.

ზამთარი მიწას შემოსავს ნისლით,
ჩახმახი იგრძნობს თითების კანკალს,
როგორც სიზმარი გავქრებით ისე,
მე და შენ ღამე და კასაბლანკა.

ვუყურებ სურათს, იმედს ნაოხარს,
აუღელვებელ საათის ისრებს,
შენ სავსე მთვარე, ცაზე ამოხვალ,
და როგორც მაშინ... ვეღარ მომისწრებ.

დანტე დარდიანი      29/01/2018