ანა კალანდაძეს

თხილიანას გზაზე მიდის,
სიყვარულის ქვრივი ქალი,
თავს დაიხუროს უკადრისა,
თმებს უწეწავს ზურგის ქარი.
რა სენი გვჭირს ამ პოეტებს,
გულში ჩუმად ვეტრფით სხვის ქმრებს,
სიცოცხლეში უთქმელ გრძნობას,
მერე ვუმხელთ საფლავის ქვებს.
ფშავური ზამთარს შემოდგომა,
ნაადრევად დახვდა მთაში,
და საფლავის დამჭკნარ ყვავილს,
ქარი აწნავს ახლა თმაში.....



,