ზამთრის დღეებში უფრო მიჭირდა უდედობა.
დროდადრო ჩაიდანს ვადუღებდი,
იორთქლებოდა ფანჯრები
და რვა წლის ბავშვი
ვქმნიდი მარტივ იმიტაციას
- დედა სახლშია.

როცა თითქმის შვილს მიწა მივაყარე,
( ერთი მუჭაც კი ვერ გავბედე)
მას მერე მიჭირს.
მას მერე მიჭირს
დაორთქლილი ფანჯრის ყურება
- დედა სახლშია.