შვილის საფლავთან იდგა ქალი თავზე ჰიჯაბით,
იქვე ელავდა რამდენიმე ძველი ნიჩაბი,
ცისფერი კუბო გაჩხეროდა მიწის აორტას,
ტიროდა ქალი და მსხლის ხეზე მთვარე ყვაოდა.

მიკიოტები გაჰკიოდნენ, თითქოს შიშობდნენ,
როცა ნელ-ნელა დაემსგავსა ქალი ღვთისმშობელს.
ის აღარ იყო მოვლენილი კაცის ნეკნიდან,
ის იყო დედა! - ღმერთს რომ უკვე თავად შექმნიდა...

სხვადასხვა მრწამსის, რელიგიის, ლოცვის,
ვედრების -
ემსგავსებიან შიგადაშიგ ერთურთს
დედები.
იმედივით რომ გაიტაცებს ქარი
ლიანებს,
როცა შვილების მწუხარება
აერთიანებთ.