კლდის ფხაზე მთვარე შემოჯდა,
მოჰყეფს არაგვი მთებისა,
ნეტავ ვის ღამე თენდება,
ან ვის დღე უღამდებისა.
ასეა წუთისოფელი,
არც ჩვენ ნებაზე დგებისა,
ზოგისა, ბედის ბორბალი
სრუ უკუღმ დაბრუნდებისა.
დრო გადის თანთან გვეტყობა,
ყველას მატება წლებისა,
ნეტაი შავი სიკვდილი,
ვის, სადრა გვისაფრდებისა...
ჩემ მიწა-წყლისად მაკვდომა,
არცროდის შამნანდებისა,
მამულს არავის დავუთმობ,
მთებ მომცან ალმასებისა,
გინდ ტყვია დამკრან თავ-შუბლში,
ნაძოძ გაიღას თმებისა,
ოღონდაც ჩემი სამშობლო,
მშვიდად თუ დამირჩებისა.