ერთი გაფრინდა,
აგერ მეორეც,
მეც მინდა ფრენა!
რა მოხდება მეც რომ ავიჭრა ცაში?!
მომბეზრდა, სულ ერთ ადგილზე ვარ მიჯაჭვული,
კიდევ ერთი გაფრინდა,
მეც გამიყოლეთ ზევით, მზისაკენ, გემუდარებით,
შევძლებ! აუცილებლად შევძლებ!
მე უკვე გავიზარდე, ფერიც ვიცვალე,
იქნებ ქარმა მაინც ამიტაცოს და ისე გავფრინდე?
სიცოცხლესაც კი დავთმობდი, ოღონდ ერთხელ მაინც გავინავარდო ღრუბლებში!
ნუთუ ისე მოვკვდები, რომ ფრენის ბედნიერებას ვერ შევიგრძნობ?!
ოჰ, როგორ ცივა, ვეღარაფერს ვგრძნობ, მე უკვე ვკვდები...

შემოდგომის ცივმა ქარმა თითქოს შეისმინა ფოთლის ვედრება, ხიდან მოსწყვიტა მისი გამხმარი, მკვდარი სხეული, მაღლა ცაში აიტაცა და შეურია ფოთლების ფერხულს, რომელსაც ქარბოლბალა ატრიალებდა.