რაქელი
                   
                                        ,,...მოვიდა რაქელი, ლაბანის ასული,
                                              მამამისის ცხვართან ერთად...’’
                                                                                    დაბ. 29.9.

,,დღეს, მთელი დილა,
          გული რაღაც სხვანაირად მიცემდა თითქოს...
თავი რამდენჯერ დავიჭირე,
                          ცხვარს ვერ ვამჩნევდი...
                                                სადღაც დავქროდი...
ხან -- ყვავილებზე...
                    ხან -- თეთრ ღრუბლებზე...
თითქოს მეძინა
              და თვალხილული სიზმარს ვუჭვრეტდი...
ვერ გამეგო, რა მაღელვებდა...
                                          და ვნატრობდი,
რომ მზეს მალე გადაეწვერა,
            იქნებ როგორმე მიმეღწია ამ დღის ბოლომდე...
ისე, ცხვარი არ დამეღუპა...
                                  გულს ვერაფრით ვერ ვერეოდი...
როგორც იქნა!...
      დღემ ალისფრად იწყო დაფერფვლა...
                                        სადღაც ღრუბლებში...
                                                    ჰორიზონტს იქით...
აგერ, ჩვენი სარწყული ჭაც!...
                                        გულზე მომეშვა!
მაგრამ, როცა მივუახლოვდი,
                                        ძლიერ შევცბუნდი...
ჭასთან ვიღაც უცნობი იდგა...
      სარქველი ქვა გადაეწია და მიღიმოდა ისე,
                თითქოს მთელი ცხოვრება იქ იდგა და მე მომელოდა...
გული უცებ გადამიქანდა...
ახლა კი მივხვდი...
                        მთელი დილა გული მითქვამდა...
                                                                      ამ შეხვედრას და...
,,რაქელი ხარ?...
                          ლაბანის შვილი?...’’
,,დიახ, ბატონო,
                          საიდან იცით?...’’
,,ლაბანი ხომ ბიძაჩემია...
                            იაკობი ვარ...
                                          რებეკას, თქვენი მამის დისწული!’’

                                                                                              2007წ. 2 სექტემბერი.


                                      ლეა

                                                        ,,განა რაქელისთვის არ გემსახურებოდი...’’
                                                                                                        დაბ. 29.25.
                                                        ,,იაკობი შევიდა რაქელთან და
                                                                                    ლეაზე უფრო შეუყვარდა...’’
                                                                                                            დაბ. 29.30.

ო, ლეა, ლეა...
                    დის მოცი-ლეა?!...
                                            თუ მამის მოწი-ლეა?!...
უშნო...  ულამაზო...
                    ბედის მორჩი-ლეა?!...
                                            უსიყვარულოდ უსიხარუ-ლეა?!...
ო, ლეა... ლეა...
                      და მერე რექელი?!...
,,ჩემი და რაქელი?
                      ნეტავი, რა ელის?...
მშვენიერია,
                    ქმარიც მას ეტრფის...
თუმც უნაყოფოდ,
                    უშვილოდ შთენილს,
სასიხარულო
                  არც მას აქვს ბევრი...
და თუ მე, ლეა,
                    იაკობის არ ვარ საფერი,
მაშინ უფალი
                    შვილებს რად მჩუქნის?!...
                                                        და არ მაყვედრის...’’

                                                                            2008წ. 17 იანვარი.
    (გაგრძელება იქნება)