იაკობური პოეტური ხილვანი...

                                            ,,დედის საშოში ქუსლზე მოეჭიდა თავის ძმას,
                                                                                  მოღონიერდა და ღმერთს შეერკინა...’’
                                                                                                                              ოსია 12.4.
,,არც ისე შორს ხარ,
                              არც ისე ახლო...
დედის საშოც კი
                          ერთი გვაქვს – საძმო...
ტყუპისცალი ხარ
                          და მაინც სხვა ხარ...
,,დათმე ულუფა,
                          თუ ჩემი ძმა ხარ!’’
,,პირმშო შენა ხარ,
                            დაადე ფასი!
ერთი ულუფა მაქვს  შეჭამანდი...’’
,,პირმშოს უფლება
                              ხომ ცაში წყდება?!...’’
სტკიცე უარი!
                      ვით იყიდება?!...
შიმშილი სწონის?!...
                              ,,ვყიდულობ მაშინ!
გადახდილია უკვე საფასი!
                  ერთი ულუფა შეჭამანდი...
და პირმშო გავხდი!’’

                      ***
დედის რჩეული,
                          გულს დაჩნეული,
მამის კურთხევა
                            ბრმად მიღწეული...
,,პირველი გვარში?!...
                                მე ვარ! და შენ კი...
ტყუპისცალი ხარ ჩემი, ძლეული...

                      ***
ძმის რისხვის შიშით...
                                განრიდებული...
ღვთის კარი ცაში -- სასთუმლად...
                                                    გზად კი,
გული დაღლილი
                          ეჭვით და ნატვრით...
,,უფალმა მიცნო?!...
                              ბედმა დამინდო?!...
თუ სიცილს მაყრის
                                და არას მაცლის?!...’’

                      ***
მამის სახლიდან იძულებით გადახვეწილი,
                                                  ბიძის მსახური, უამური,
მერამდენედ გაცურებული სიძე,
                                                    ნაწყენი...
,,ჩემი ბედივით
                        ჭრელი ცხვარი,
                                                ჭრელწყალნასვამი...
ჭრელია თვალიც,
                          არანავსი,
                                          გაბევრებული...
სახლობა ჩემი,
                      გამდიდრებული,
                                            უცხოობაში თმენით დაღლილი,
აივსო გული
                    უფლის რწმენით...
                                                  სიმამრი -- შურით...
შინ ვიპარები...
                  თორმეტი ვაჟით,
                                    ორი ცოლით,
                                                    ასი მსახურით და...
                                                                      უთვლელი ცხვრით...
გზა მაქვს გახსნილი?!...
                                    ბიძის დევნას გადარჩენილი...
ახლა შიში ძმის!...
                            უფალს შევვედრი!
                                                      მორკინალი შეუდრეკელი...
არ დაგნებდები!
                          კურთხევა მინდა,
                                                      მით შემეწევი!...’’
რაინდი რწმენის,
                          ღმერთთან მებრძოლის,
                                                                ბედის ურჩის
                                                                                  დიდი სახელით...
კოჭლი იაკობ --
                      ახალი დროის ღვთის რჩეული,
                                                                        გაუტეხელი.

                                                                                    2008წ. 15-24 თებერვალი; 14-15 მარტი.
  (მეშვიდე კარის დასასრული-გაგრძელება იქნება)