წვიმა მუსიკის აკრეფს აკორდებს
და მტვრიან ფოთლებს, როგორც კლავიშებს,
სველი ტუჩებით ააცლის ხვატს და
გულიდან სევდაც მყისვე აიშვებს.

ქარი შემკრთალი ონავარივით
შემოყუჟულა ფარდების უკან,
თითქოს აებნა მისამართები
და ჩემს ოთახში დაეძებს რუკას.

მეც ამინდივით არეული ვარ
და ტყვე ჩიტივით ვაწყდები მინას,
მინდა შიშველი ფეხისგულებით                     
დიდხანს ვეცეკვო ბალახს ნაწვიმარს.

მზისფერი თმების ჭიაკოკონა
საქანელებზე დავატრიალო,
რომ გავუფანტო ბაღში ყვავილებს
ღრუბელი რუხი და სატიალო.

მინდა ფანჯრები ფართოდ გავაღო,
ვერ მაშინებდნენ ქვაფენილები,
გავფრინდე ცისკენ, მზიურ ბაღებში,
ფრთებად შევისხა ნისლის ფთილები.

ძალა არ მყოფნის, ნდომით კი მინდა,
ისევ ცეტი და ველური ვიყო,
დრო დავაბრუნო ბევრი წლით უკან
და ბავშვობაში გამოვირიყო.

ჩემი ბავშვობაც, როგორც სიზმარი,
მარადისობის ზღაპარს შეერთო,
ამაოების სანთლის ნაღვენთი
რა პატარა და სუსტი ვარ ღმერთო.

წვიმა ძველ ზღაპარს მღერის რაფაზე,
ჩემი ოცნების აჰყვება არფაც,
და ნაწვიმარზე მწიფე ბალახში
ფეხისწვერებზე დავიწყებ ფარფატს.