დორიან,
ფიქრებმა გათხარეს საფლავი,
ეჭვები დაძრწიან, ვგრძნობ გამომიგონეს,
ბაზილ ჰოლვარდივით ვიღაცა მხატვარი,
პორტრეტზე ხასიათს უჩემოდ იგონებს.

და როგორც
ლორდ ჰენრი შენს შექმნილ სამყაროს,
სიმშვიდის არავინ დამიდგა თავდებად,
მინდა რომ ვიღაცამ გრძნობებთან გამყაროს,
ჩამთვალონ ხანდახან შენსავით თავნებად.

ხომ ხედავ,
ძალიან, ძალიან, შორია,
ცხოვრება იკითხო უსიტყვოდ თვალებით,
სულში მიიცვალა ღიმილი დორიან,
ჩვენ კი გაორების ძლივს ვსუნთქავთ მკლავებში.

მოლბერტთან
სისხლისფერ ღვინოში აწობენ,
ფუნჯებს და განწყობა იქმნება თითებით,
ცოდვებს თეთრ ტილოზე ფერებად აწყობენ,
ამიტომ მოჭარბდა ფერებში წითელი.

დორიან,
დავკარგეთ ცად მარადისობა
სიყრმეში, “მე” როცა ჩაგაკვდა ხელებში,
და სანამ ვიგრძნობდით სულ არაფრისობას,
მანამდე მოვკალი გონებით მეც ღმერთი.

მე და შენ,
ორივეს გვყავს ჩვენი ავტორი,
ჩვენ გამოგვიგონეს რომ მერე დავსრულდეთ,
ბახუსის თრობით ან ოცნების ამბორით,
წავიდეთ ზღაპრებში და ერთად ავსრულდეთ...

ჩვენ გამოგვიგონეს,
ორივე,
დორიან!. . .