საათის წიკწიკი და ნიავი სარკმლებიდან,
შენი სუნთქვის რიტმებს გასდევს მსუბუქ ფონად,
ახლა მარტოობაც უხმოდ გამერიდა,
მასაც მოვაბეზრე თავი უთუოდ და...

ჩვენი სამოსელიც ითხოვს დანაპირებს,
ბოროტად გვიცქერის,
ყავისფერ სკამებიდან,
შენს თავს ბალიშიდან ფრთხილად გადავიღებ,
მკლავზე მოვითავსებ,
ქრება სანთლებიც და...

ახლა ძველებურად, ისევ გავუცხოვდით,
ახლა ფილტვებს ისევ ვავსებ ნიკოტინით...
ზეწარს შევატოვეთ წუთი ალუბლობის,
ახლა გამხმარ ფოთლებს ჩუმად მიმოვისვრით,

ანუ შემოდგომა გრძნობებს მოეძალათ,
სანამ დაზამთრებაც წყალს სვამს ჩაილურის,
გტოვებ ბრძოლის ველზე, მოპოვებულ ნადავლს,
წვეთიც აღარ რჩება ჩემში რაინდული.

უკვე ტრადიციად იქცა შუბლზე კოცნა,
ვეღარ აჟღერებენ სიმებს გიტარები...
უკვე მერამდენედ ვიცვამ უგულოდ და
ასე სამარცხვინოდ,
ჩუმად ვიპარები...