სათქმელი  დაგროვდა  და  ლექსად  მსურს  დავწერო.
კალამი  თავდება  და  მეჭრება  ხელი,
გული  გამეზარდა,  სული  გამეშალა,
მაინც  გამახსენდა  შემკრთალი  შველი.
  ფეხზე  მყარად  ვდგავარ,  წლებიც  თვლას  ამიცდა,
  მაინც  ვერ  მივმხვდარვარ  რატომ  ვარ ციდა,
  თავი  შემახსენეთ!  ყველამ  შემახსენეთ!
  ოღოდ,  აქ  -  მიწაზე,  არ  მინდა  ციდან.
ციდან  მამას  ვყავარ  ფიქრში  შეხიზნული,
მიწად  -  არც  თუ  ისე  ბევრს,
შევცდი? მეჩვენება?  -  ამას  რა  ჯობია,
მაშინ,  არც  მე  ვძრახავ  ბედს.
  „მე  რომ  დავიბადე  დღე  იდგა  ქუში” - ო  და. . .
  მეც  იქ  დავიბადე,  თანაც  შუა  მარტში,
  ქარი  არ  მომშორდა,  სუსხი  კი  შევათბე,
  მაგრამ  მაინც  მცივა  -  ქარს  ვებრძვი  ბაღში.
მოდი,  ამიჩეჩე  თმები  უაზროდ  და
მოდი,  დამატეხე  თავზე  გრიგალები!
მოდი,  მალე  მოდი,  მოდი,  ყველგან  მოდი,
მე  არ  მეშინია! -  შენც  ნუ  შემიკრთები!
  თორემ,  მალე  მოვა  ისევ  მშვიდი  დღე  და 
  მე  გავირინდები  ახალ  მოლოდინში,
  შენ  კი...
  შენ,  არ  ვიცი, -
  იქნებ  იფიქრო  და. . .
  შენც  გადამეკარგო  უკვე  ახალ  ლხინში.