"ვინ შეაჩერებს ცარგვალზე ფიფქებს?
                                                                    ვინ შეაბრუნებს აღმისკენ არაგვს?"
                                                                                         
                                                                                              ალექსანდრე გაბური

გზაზე მივდივარ, მოუბრუნებლად -
წარსულს აწმყოდან მოკითხვას ვუთვლი,
განგებამ თუნდაც წიხლი ჩამარტყას,
ვინ გამომიცვლის მე ჩემს ბედს კუთვნილს?

ფიქრი ხომ მაინც ჩემს ხელშია და
ნაქარგ ოცნებას მტრედს ვატან ცაში,
ქვიშაზე გრძნობით ნახატს ბავშვისას,
წვიმა მოსვლისას ისევე წაშლის...

ვიცი, ვერ შევცლი, მერე რა მოხდა,
ტკივილებიც კი ტაატით დამაქვს,
"ვინ შეაჩერებს ცარგვალზე ფიფქებს?
ვინ შეაბრუნებს აღმისკენ არაგვს?"