ცეცხლის შხეფივით გაშრიალდა
ჰაერში მამალი
და გამოაცოცხლა
ეზო ნაზამთრალი,ფერმკრთალი,
მერე სათამაშო გარმონივით
კრიახით ჩაკეცა,
მიწას ფურცელივით
გააკრა დედალი,
დატკბა და გაირინდა,
დადნა და დაიცალა,
წუთია ნანატრი და ნეტარი.

იქვე,ზვინის ჩრდილში,
პირველი სიყვარულის
ნაპერწკლებს კენკავენ
ვარია_ელპიტე და
ყვინჩილა_ელდარი...

მამალი ქათმიდან ჩამოვიდა,
ვით მეფე ტახტიდან,
მუხლები უკანკალებს
და მაინც მხნედ არი!

როგორც ცხვირსახოცი,
გვარიანად
დასრესილ_დაჭმუჭნილი,
თანდათან იშლება,
თანდათან თავის თავს ემსგავსება
და თითქოს შიგნიდან
ნათდება დედალი!..