გვერდზე ვდებ კალამს, და გიყვები - ლექსის გარეშე,
რა პოეზია ?!  - ბოლო ხმაზე ვიგინო მინდა,
უსასრულოა არაკაცთა მოდგმა, ტირაჟი,
ყველას ვერ წვდება ჩემი ხმა და ზოგს კიდევ ვინდობ.
რა შემიძლია? მე არავის ვერჩი და არ ვკლავ,
და არც ვამჟღავნებ,  აშკარაა და ყველამ იცის,
ვინ რა კაცია - გადაწყვიტოს ბრბოდ თქმულმა ხალხმა,
მე ჩუმად ვარ და ყურადღებას არაფრით ვიქცევ.

რაა პროტესტი, თუ არ თქვი და თუ არ ახალე
კედელს, ფეხებით დაჭერილი შენი ნერვები,
რამე ახალი მოიფიქრეთ !  რამე ახალი !
ხალხი შიშისგან მალე სახლში შეიკეტება.
ჩვენ კიდე ძმაო, დავენახოთ სიკვდილს პირისპირ,
(მე და შენ, კიდევ ერთი-ორი კაცი თუ შეგვრჩა,)
დავენახოთ და იქნებ ისიც გვეძმოს, ვინ იცის,
იქნებ ჩვენ - არა... და კაცუნებს მოაწვეს ყელში.

ძმა ! მე პოეტის ძმა მქვია და მეც ასე მტკივა...
ყველა წამება პოეტების გავითავისე,
მეც გავისვარე ამ ცხოვრებით, მეც ამ სისხლს ვივლებ,
სული მკვლელის და მოღალატის სისხლით გამევსო.
უსასრულოა არაკაცთა მოდგმა, ტირაჟი,
უკვე ყელშია ვიღაცების კაცად ხსენება,
ძმა, ჩვენ  სიკეთით უნდა წარვსდგეთ უფლის წინაშე,
ძმა, სულში ერთხელ ჩაფურთხებულს არ ეშველება.