მოკვდავნი ისევ ცვლიან ცხოვრებას
ცოდვის მძივების მარგალიტებზე
და მეც ვხარხარებ ცრემლმორეული
გრძნობათა ვალსის პანაშვიდებზე.

ცოცხლებს კი მაშინ სძულდათ სიცოცხლე,
როდესაც მკვდარნი უფრთხოდნენ სიკვდილს.
გლადიატორთა დიდ არენაზე
იღბალი თავის მოკლულებს ითვლის

და ტახტზე მჯდომმა ბედთ კეისარმა
ჩემთვის გულცივად დაუშვა ცერი
და ბედმა ჩემმა შემისისხლხორცა
სისხლით ნალესი მახვილის წვერი.

მეც ჩავეხუტე ჩემსავე იღბალს,
ვინც ჩემში – ჩემით მოიკლა თავი
და ბედნიერნი ვკვდებით ორივე,
რომ ცხოვრებასთან არ დავდეთ ზავი.