დაო, იმ წლებს მოგაგონებ,
ნება-ნება ხეტიალებს,
ალებს, უცხო ფრიალებს და
დაფარულის ვერ დამალვას.
ალვას  ქარში მოშრიალეს
ალესილი ცულის პირმა
მაგრად დაგკრა, დაუნდობლად,
ობლად მდგარო ხეიბარო,
არ ოხრავდი, არც კვნესოდი,
ოდითგანვე ძლევდი სევდას
და სვეს შენსას შეურიგდი.
გდიეს თუმცა უხეშებმა,
შებმა  ბედთან არ ისურვე,
ურვებს სძლევდი შვილის გამო,
გამოგიშრა ხმა საამო...
მოსაგონარს ვერ ვეშვები,
შვების სიტყვებს ვეძებ, დაო,
და  ობს ვაცლი  ხმა -მალამოს,
მოსმით გული დაგიამოს...
ო. სიტყვაო, ყელში ამო!..

- ’მოსაღამოვდებოდაო!’’