რა ვუყოთ, ცხოვრება ასეა თურმე
ბედნიერებას ტკივილით გვამცნობს.
ცრემლებს სიცილში გვაპარებს უცხოდ,
ოცნებებს სიზმრებში თავისით ნატრობს.

რა ვუყოთ, თურმე დაწერილია
სავალი გზები ცხოვრების წიგნში.
რომ გადაუხვევ ამ გზებს შემთხვევით,
თურმე ეს გზებიც დაწერილია.

მე არ მჯეროდა ცხოვრების წიგნის,
გზების რომელზეც მე უნდა მევლო...
მაგრამ ცხოვრებამ ისე მოაწყო
ახლა ვდგავარ და ვიცინი ჩემთვის.

რატომ? დამისვავთ ალბათ თქვენ კითხვას,
პასუხსაც უმალვე ლანგრით მოგართმევთ:
მე არ მჯეროდა ცხოვრების წიგნის
ახლა კი თავადვე ვიქეცი იგი.

კი მაგრამ რატომ, რად მოხდა ასე?
იკითხავთ ისევ გაოცებულნი.
მე გიპასუხებთ: ზეცასთან ახლოს
რომ მე ვიპოვე ჩემი სახელი.

რა ვუყოთ ცხოვრება ასეა თურმე,
ბედნიერებას ტკივილით გვამცნობს.
წიგნში რომელსაც თავადვე აწყობს
ჩვენი ყველა გზა დაწერილია.

არავის ძალუძს შეცვალოს იგი
ცდასაც კი თურმე აზრი არააქვს...
არც მე მჯეროდა ცხოვრების წიგნის,
მაგრამ მეთვითონ ვიქეცი იგი.