გაცვეთილი ცისფერია... მოხუცი... არა ძალიან მოხუცი... დაღლილი და თანაც როგორ, ძალიან...
    საუკუნეზე მეტია უკვე, რაც არსებობს.(არ ვაჭარბებ). საუკუნეა ასე დგას, ამაყად და ახლა ისეა დაბერებული, ეტყობა მხედველობა დაუქვეითდა, გზას კია რ უცქერს, ისე აქვს პირი გაურკვეველი მიმართულებით შებრუნებული... თუმცა სანამ დაბერდებოდა გზისკენ იყირებოდაო თურმე, მაგრამ გავიდა დრო და გზამ იცვალაო ადგილი, თვითონ უკვე ისეთი ბებერი იყო ვეღარ მოახერხაო გადაადგილება... მე ასეთი გავიცანი...
    პირველი იყო მთელს უბანში. მეამაყება კიდეც, ამ ულამაზეს დასახლებას მისცა დასაბამი... და რომ ის ჩემია...
    ბებერია, მაგრამ რა სათნოა იცით?... კეთილი... ძალიან კეთილი...
    რამდენ რამეს გაუზლო, რამდენი ჭირი და ლხინი დაიტია...
    მეც მასში გავიზარდე... და ჩემს წინ 4 თაობაც...  ჰო, ჩემი სახლია, ჩემი ჭაღარა სახლი. ვერ ვიტყვი ჟამმა ვერა დააკლო მეთქი, ისე მოტყდა, რომ დრო და დრო წვიმას ვეღარ უძლებს, ისე გარღვევია ყაბალახი ამოკერვასაც ვეღარ ექვემდებარება... ეს წვიმა კი , მაგრამ აი ქარის არ ეშინია, ერთგული მეგობრები ყავს. აქეთ უზარმაზარი კარალიოკის ხე, იქეთ წაბლის, უკან ზუსტად თავის ტოლი (ასაკით თორე სიმაღლით გაცილებით დიდი) ხეჭეჭურის ხე, წინიდან კი მარად მწვანე ნაძვის ზოლი იფარავს.
    მაღალ ფეხებზე დგასთქო ვერ ვითყვი, ცოტა დაბალი აქ ქვემოთ ჭერი, მაგრამ აი ტორსის სიმაღლეს არ უჩივის ნამდვილად.
      იცით ვის გავს? გურულ, ჭაღარა, ყაბალახიან კაცს, ყანიდან დაბრუნებულს და დაღლილს, არა უკვე იმდენად დაღლილს, რომ თავისი სათოხრის შვილებისვის გადალოცვასაც კი აპირებს, არა იმიტომ, რომ ზარმაცია, უბრალოდ აღარ ძალუძს და რა ქნას?...
    ერთხელ უკვე ვთქვი, ბევრი ჭირი და ლხინი უნახავსთქო.... ძლიერი როა... ზალიან ძალიან ძლიერი....
      ბევრი ღირსეული აღუზრდია მის კედლებს.... ლამაზად.... და მაინც, ყველაზე რთული მისთვის ალბათ ის იყო, რომ უსინათლო ბაბუაჩემს უმსუბუქებდა  ტვირთს. როგორ?    ჰმ...  ნახევარ საუკუნეზე მეტი ისე გაუნძრევლად იდგა, შეუცვლელი იყო თავიდან ბოლომდე. თითოეული აგური, ფიცარი, თითოეული ნივთი მასში,ზუსტად ისეთი იყო, როგორიც ჯერ თვალხილულ ბაბუას ახსოვდა... თავისი ფეხით,დაუხმარებლად დადიოდა ბაბუა უსინათლო, ყრუ, და მუნჯი... (ბაბუაზე მერე, სხვა დროსაც დავწერ სხვა ფურცელზე)
      ბაბუს მერეც, აგერ უკვე რამდენი წელია დგას... მუხლები ჯერ არ უკანკალებს, მაგრამ საცოდაობაა უკვე... იტანჯება ვგრძნობ... მალე, რაც შეიძლება მალე მინდა დასვენების ნება მივცე, მის დაღლილ მუხლებს გასწორება სჭირდება.
    ცოტა კი ეტკინება, ერთ ორ დარტყმას იგრძნობს ალბათ, მერე დაიშლება და  დ ა ი ს ვ ე ნ ე ბ ს.... მის ადგილზე ახალი კერა გაიშლება, სულ ახალი, ახლად ნაძერწი...
    მომენატრება... ძალიან... და კიდევ უფროც...
    ჩემი ჭაღარა... გაცვეთილი ცის ფერი... მოკლე ფეხებიანი და მაღალ ტორსიანი... კეთილი...სათნო...    ჩემი ოჯახის და ჩემი წინაპრების ნავსაყუდელი... დაჩრჩილულ ყაბალახიანი, მოხუცი ს ა ხ ლ ი....