არ მქონდა ცეცხლი, რომ გამეთბო შენთვის ხელები
და როდესაც დაიწყო თოვა,
მე დავიჩივლე, რომ ამ თოვლში დამრჩნენ გედები
და შენც წახვედი ოცნებების გადასარჩენად…
არ მქონდა ცეცხლი, რომ გამეთბო შენთვის სადილი
და დარჩენა ვერ გთხოვე, თანაც,
თავად წავედი, მონდომებით ვკეცე მანძილი
რადგან მომბეზრდა უღიმღამო დღეების ქარგვა…
არ მქონდა ცეცხლი, რომ გამეთბო შენთვის სწოლი,
არც თბილი ჭერი, არც ჭერმებით მწიფე ველები,
გარეთ კი ჩემი ზამთრის ბაღებს ისევ ათოვდა
მეც  გულმოდგინედ დავეძებდი ვნების ელექსირს…
არ მქონდა ცეცხლი, რომ გამეთბო შენთვის გული და,
გამოვიგონე მერე ლექსები,
და რომ გაღვივდა, ნაპერწკლები იქცნენ მზეებად
და ცაზე დასხდნენ მოციმციმე ქრიზანთემები…
და ახლა სულის სულთან უკონტაქტო შეხების ხემი-
ჩემი ლექსები- გადაცმული არითმიებად
შემოესივნენ შენი ბაღის და სულის ხნულებს
და ნახნავებიც იქცნენ მზეებად…