გაქრა სურნელი ამ ყვავილისა,
ის ძლიერ ჰგავდა შენს ამბორს, კარგო,
ფერიც დაკარგა შენივე მსგავსი,
ნეტავ ვიცოდე, ძვირფასო, რატომ?

უსიცოცხლო და დამჭკნარი ია
წევს უმოძრაოდ გარიყულ მკერდზე,
და დამცინავი დუმილი მისი
ძლიერ მოქმედებს ძვირფასო ჩემზე.

ვგოდებ,-ცრემლები არ აცოცხლებენ,
ვოხრავ,-არ მესმის მე სუნთქვა მისი
და ამ დაკარგულ, უმიზნო ხვედრის,
ვგონებ, მე უფრო ვიყავი ღირსი...


On a Faded Violet

The odour from the flower is gone
Which like thy kisses breathed on me;
The colour from the flower is flown
Which glowed of thee and only thee!

A shrivelled, lifeless, vacant form,
It lies on my abandoned breast,
And mocks the heart which yet is warm,
With cold and silent rest.

I weep,—my tears revive it not!
I sigh,—it breathes no more on me;
Its mute and uncomplaining lot
Is such as mine should be.

Percy Bysshe Shelley