ჩემთან ხარ, ჩემს გვერდით
ყოველ წამს, წუთებში.
ვდარაჯობ შენს სულს და საკუთარს
არც ვდარდობ.
რა დამღლის? ეს გრძნობა
სიცოცხლის წონაა
ბულბულის მსუბუქი ფრთებით და ეგაა
დამიდგა ჩემი დრო, ვარდების ფერებით.
დავღლილვარ. . . ჰო მგონი,
თან როგორ დავღლილვარ. . .
მხარზე თავს დაგადებ.
სიჩუმე. . .
დუმილით ნათქვამი სიგიჟე,
ყვირის და ღრიალებს ალაზნის ხმებივით,
ან სულაც არა და უბრალოდ გიყურებ,
შეგიგრძნობ,
ჰაერით,მანძილს რომ გასჩრია ყელში და
ახველებს
გადასცდა ზვარაკი, გადახდილ წლებიდან.
ჩემთან ხარ, ჩემში და ჩვენ ,,ჩვენი" ვიპოვეთ,
გზა ღვთისკენ სავალი
საწყისი მიწიდან.
მიყვარხარ!
ვყვირი და ვარღვევ წესს სიჩუმის,
ჩემიდან შენამდე!