ლურჯი ბლუზა შვენის, ცისფერ თვალის ფერს.
ვერც სიმართლეს გეტყვი, მოგატყუებ - ვერც.

გახსოვს მკითხე კარგო: ,, თოვლი ისევ ცრის?"
გავაღვივოთ ცეცხლი, იქვე ლოგინს შლი.

გიპასუხე მაშინ: ,,ოდნავ მაღლიდან
თეთრ ყვავილებს თავზე, ვიღაც გვაყრიდა".

გააღვივე ცეცხლი, იქვე ლოგინს შლი,
უშენობა კარგო, ჩემს გულს ძლიერ ღლის.


Голубая кофта. Синие глаза.
Никакой я правды милой не сказал.

Милая спросила: "Крутит ли метель?
Затопить бы печку, постелить постель".

Я ответил милой: "Нынче с высоты
Кто-то осыпает белые цветы.

Затопи ты печку, постели постель,
У меня на сердце без тебя метель".


Сергей Есенин