ძნელია,პოეტის სახელი მოირგო,
დაწერო აქამდე რაც იყო,რაც არის.
მე გავხდი ურიგოდ სიზმრების მორიგე,
(იქ მაინც კოვზი არ ვარდება ნაცარში).
მზერა კი შეაკვდა შეუცვლელ ფიგურებს–
უცხვიროს,უთვალოს,უპიროს,უყუროს,
მითხარი,ამ ღამით ძილს თუ ვერ იგუებ,
ერთად ან ცალ–ცალკე  ვარსკვლავებს ვუყუროთ,
მერე კი მოვწყვიტოთ ასევე, ღილებად
და შეხსნილ საათებს ისრები შევუკრათ,
შეხედე,მოთეთრო მთვარე რომ იღვრება,
სხეულზე ჩამოგდის თანაბრად,შვეულად.
ქუჩები ივლებენ ვერცხლისფერ არშიებს,
ჩემში კვლავ ლექსების ჩვეული მარშია,
ვცხოვრობ და ყოველდღე სიცოცხლეს მაშიებ..
ქალაქი ქარშია...
წერტილებს დავუსვი მათგვარი წერტილი.
ვასწორებ ტალღებზე დაბნეულ ხარვეზებს,
გზებია ვიწრო და აქა–იქ წყვეტილი,
ჩემში ხარ,ასე რომ,არავის არ ვეძებ!


                                                              21.07.2010