და წმინდა გულით -
შევხვდებოდი ცოდვილ განთიადს,
რომ ამყოლოდი...
მომინანქრებულ შემოდგომის
ხმელ ფოთლებს შორის..............

რომ ამყოლოდი :)

უტოპიაა ჩემი ცხოვრება,
რადგან არ მყავხარ!
ზღვაში... ცაში,....

არ დავინდობდი.
რადგან მინდოდი.

გადავიდოდი -
უფრო მყარად,
უფრო მარტივად,
უფრო მკვეთრად
- შავიდან თეთრში
შენ რომ მყოლოდი...

:)

ხელახლა ვკითხულობ. ეს სიტყვები ამეკვიატა ამ ბოლოს:

"მომინანქრებულ შემოდგომის
ხმელ ფოთლებს შორის
ფრთხილად, შეპარვით, ჰო, ჩემსავით -
ზამთარი მოდის."

:)

zaaaz, me es leqsi mashin sheviyvare!!!!

dzalian,lamazi da ....

gitxari,kidec , rom shemshurda adresatis!!!
:):):)

წავიყვანე ჩემთან:)

სასიამვნო საკითხავი ლექსია, გოგოებს, რომ მოეწონებათ, პირველად წავიკითხე და კმაყოფილი ვარ

და ვიქნებოდით
მთელი სამყარო
მხოლოდ მე და შენ -
გათენებიდან დაღამებამდე -
მე შენში ვსახლობ,
თქვი რაც გინდა,
ოღონდ უარს ვერ დამაჯერებ!

ulamazesia!
(tqvenis nebartvit wavadgiureb)

დამაჩნდებოდი იებივით
ლურჯად მაჯებზე...
და ვიქნებოდით
მთელი სამყარო
მხოლოდ მე და შენ -
გათენებიდან დაღამებამდე -


ღმერთო, რა ლამაზი ლექსია!!!! უზომოდ-უზომოდ მომეწონა!!! :)

+10

თქვენის ნებართვით ჩემ დღიურში გადამაქვს :)

"მომინანქრებულ შემოდგომის
ხმელ ფოთლებს შორის
ფრთხილად, შეპარვით, ჰო, ჩემსავით -
ზამთარი მოდის..."

ულამაზესია!..
(როგორ გამომრჩა?!..)

ბრწყინვალე ლექსია, აი, ისეთი, რომ დაგამუნჯებს!

დამაჩნდებოდი იებივით
ლურჯად მაჯებზე...
და ვიქნებოდით
მთელი სამყარო
მხოლოდ მე და შენ -
გათენებიდან დაღამებამდე -
მე შენში ვსახლობ,
თქვი რაც გინდა,
ოღონდ უარს ვერ დამაჯერებ!

ასწორებს! :) +567

მომინანქრებულ შემოდგომის
ხმელ ფოთლებს შორის
ფრთხილად, შეპარვით, ჰო, ჩემსავით -
ზამთარი მოდის.
                                  მომწონს...წრფელია..;)

როგორ მომეწონა იცი? ძალიან...სამწუხაროა რომ შენი ხმით წაკითხული ვერ მოვისმინე...:(

კარგია!

თქვენ გაიხარეთ ხალხნო, უღრმესი მადლობა სითბოსთვის!

:)

უი არ ფასდებაო

გიო 5 გულწფელად ემოციური ლექსია :) მომწონს ესეთები

რადგან არ მყავხარ ...

გაბრაზებული ვტოვებ გვერდს-რახან ვერ ვაფასებ! არადა,რამხელა ხუთიანს დავწერდი?:(

გადავიდოდი -
უფრო მყარად,
უფრო მარტივად,
უფრო მკვეთრად
- შავიდან თეთრში
შენ რომ მყოლოდი...
და წმინდა გულით -
შევხვდებოდი ცოდვილ განთიადს,
რომ ამყოლოდი...

კოსმიურ ქაოსშიაც კი
მოგძებნიდი და
ვიცი რომ თავსაც
არ დავინდობდი.
რადგან მინდოდი.


...
ძალიან  ,  ძალიან მომეწონა!

და წმინდა გულით -
შევხვდებოდი ცოდვილ განთიადს,
რომ ამყოლოდი...
მომინანქრებულ შემოდგომის
ხმელ ფოთლებს შორის
ფრთხილად, შეპარვით, ჰო, ჩემსავით -
ზამთარი მოდის.

:-*
კარგია!

და ვიქნებოდით
მთელი სამყარო
მხოლოდ მე და შენ -
გათენებიდან დაღამებამდე -
მე შენში ვსახლობ,
თქვი რაც გინდა,
ოღონდ უარს ვერ დამაჯერებ!


კარგია, კარგიიიიიი...

გათენებიდან დაღამებამდე - 
მე შენში ვსახლობ,
თქვი რაც გინდა,
ოღონდ უარს ვერ დამაჯერებ!
* * *

ეს უტოპიაა, დიახ...

ფინალი მაგარია და საერთოდაც, ალაგ-ალაგ ძალიან კარგია:) მოგიკითხე

მიყვარს ეს ლექსი ძალიან!!!
ავტორი კი ყოველ დღე მაოცებს....

სხვაში რატომ დადე?
ვერ ვაფასებთ!!!
ნუ გვაბრაზებ ხოლმე :)

წარმატებებიიი

მომწონს ლექსი, წარმატებები ავტორს!!! +

გათენებიდან დაღამებამდე -
მე შენში ვსახლობ,
თქვი რაც გინდა,
ოღონდ უარს ვერ დამაჯერებ!

ერთი რამ ვერ გავიგე ისევ:
თავში წერს ავტორი:
"უტოპიაა ჩემი ცხოვრება,
რადგან არ მყავხარ!"
ბოლოს კი ასე ასრულებს:
"გათენებიდან დაღამებამდე -
მე შენში ვსახლობ,
თქვი რაც გინდა,
ოღონდ უარს ვერ დამაჯერებ!"
ასე რომ, ბოლომდე მაინც ვერ გავიგე, ანუ ავტორს არ უყვარს და ქალს - კი? თუ პირიქით?
მოკლედ, ისევ დამრჩა დაუკმაყოფილებლობის გრძნობა... ეს ჩემი პირადი აზრია, ცხადია:)

5. დამაჩნდებოდი იებივით
ლურჯად მაჯებზე...პოეზიაც ასე აჩნდება ალბათ ადამიანს სულში...
მარ-მარი.


მარ-მარი, პოეზია არა, სიყვარული უფრო:)
ჩემი მოწონება ლექსს

კარგია,ადრეც მაქვს წაკითხული.

ეს ვნახე სხვაგან,იქაც მომეწონა:)

აქ ვყოფილვარ ჩემი მეორე ნახევრით :)

უი... ვერ ვაფასებ?
:(

გათენებიდან დაღამებამდე -
მე შენში ვსახლობ,
თქვი რაც გინდა,
ოღონდ უარს ვერ დამაჯერებ!

ლამაზია!
თანაც ძალიან!
5

დამაჩნდებოდი იებივით
ლურჯად მაჯებზე...
და ვიქნებოდით
მთელი სამყარო
მხოლოდ მე და შენ -
გათენებიდან დაღამებამდე -
მე შენში ვსახლობ,
თქვი რაც გინდა,
ოღონდ უარს ვერ დამაჯერებ!

ეს უტოპიაა ვითომ?! :)

გადავიდოდი -
უფრო მყარად,
უფრო მარტივად,
უფრო მკვეთრად
- შავიდან თეთრში
შენ რომ მყოლოდი...


ვააახ :) ჩამიძვრა სულში

ხო მეც ძალიან  მეწყინა სხვა–ში რომ დევს, უძლიერესია

რა ლამაზია! პოეზია უფრო არ მოუხდებოდა ჟანრად? :) "გიო" ყოველდღე გაოცებული ვტოვებ ხოლმე აქაურობას... :) +++++

ყველას ეცნობა ლექსი. მე არა, ვაღიარებ!!!
კარგი ჩემგან ლექს!!!
გაიხარე შენა!!!

"მომინანქრებულ შემოდგომის
ხმელ ფოთლებს შორის
ფრთხილად, შეპარვით, ჰო, ჩემსავით -
ზამთარი მოდის."

- ჰო, ძალიან ლამაზი და კარგი ლექსი.
- ნაცნობიც?!
- თითქოს...:)

ძალიან ლამაზია, წავადღიურებ ;;)

დამაჩნდებოდი იებივით
ლურჯად მაჯებზე...პოეზიაც ასე აჩნდება ალბათ ადამიანს სულში...

მომწონს, ძალიან მომწონს!

სადრაც მაქვს წაკითხული, ძალიან კარგია.

სხვა-ში რომ არ იდოს, ჯემალას არ იყოს, ხუთს დავსწერავდი და იცოდე :)

უტოპია
უტოპიაა ჩემი ცხოვრება,
რადგან არ მყავხარ!
ზღვაში... ცაში,..
და ეგ კი არა,
ალბათ კოსმიურ ქაოსშიაც კი
მოგძებნიდი და
ვიცი რომ თავსაც
არ დავინდობდი.
რადგან მინდოდი.
გადავიდოდი -
უფრო მყარად,
უფრო მარტივად,
უფრო მკვეთრად
- შავიდან თეთრში
შენ რომ მყოლოდი...
და წმინდა გულით -
შევხვდებოდი ცოდვილ განთიადს,
რომ ამყოლოდი...
მომინანქრებულ შემოდგომის
ხმელ ფოთლებს შორის
ფრთხილად, შეპარვით, ჰო, ჩემსავით -
ზამთარი მოდის.
დამაჩნდებოდი იებივით
ლურჯად მაჯებზე...
და ვიქნებოდით
მთელი სამყარო
მხოლოდ მე და შენ -
გათენებიდან დაღამებამდე -
მე შენში ვსახლობ,
თქვი რაც გინდა,
ოღონდ უარს ვერ დამაჯერებ!

უბრალოდ, მიყვარს ეს ლექსი მე...

მაგარი.