ირაკლი ბერიას

              ,,ჩემო ძმისგულო,ლექსი მინდა რომ წაგიკითხო...და მაგას გაიმეორებ ჩემს    საფლავთან, შევხვდეთ რა ამ დღეებში... მიყვარხარ! "

                          მთვრალი ირაკლის წერილიდან

პირველი დილა გათენდა და მოვიდა თოვლი,
კალენდრით ხვდები,ეს სიკეთე თებერვლის ოცმა
გიყო,მერე კი გარეთ გახვალ და თეთრად მოვლილ
გორაკებს ხარბად გადახედავ და მეჩხრად მოწევ.

შემდეგი დილა გათენდა და მოვიდა ბექა
(მე),არყით ხელში,გარეთ ისევ სუსხია დილის,
შუა სუფრაზე ხინკალივით გრანელი შეგვაქვს,
მერე კი ფეხით დავუყვებით თოვლიან თბილისს.

შემდეგი დილა გათენდა და მოვიდა დედა,
თან მოიტანა მშობლიური სუნი და სითბო,
მაჯაზე პულსი-გულისცემის მოღლილი ნადი,
არც ისინჯება სიჩქარისგან,ასე თუ ითქმის.

შემდეგი დილა გათენდა და მოვიდა...არა,
მამა იმ დილით არ მოვიდა,რადგან შენ იცი-
მისი სახლია თეთრი კედლის მარჯვენა მხარეს-
წაბლის ჩარჩოში ჩატუმბული პატარა სივრცე.

შემდეგი დილა გათენდა და მოვიდა ღმერთი,
იქვე,ტაძარში ყოფილა და გამოვლით გნახა,
მისთვის თვალებში შეგეხედა,ნებაც კი დაგრთო,
მაგრამ შენ უცებ მოარიდე ამაყი სახე.

შემდეგი დილა გათენდა და მოვიდა...ლექსი,
ერთი შეხედვით ბლაგვი,მაგრამ ძალიან ბასრი,
ზოგისთვის ალბათ უმნიშვნელო ბწკარების დასტა,
შენთვის კი ნაღდად ჩემო ძმაო,ცხოვრების აზრი!