ფიქრის ზამბარა
..................................
შენზე შევთხზე მითები,
      სულში ჩამრჩა თითების
              სითბო,ტუჩზე ამბორი...
სადღაც ფიქრის ზამბარა...
      მზემ თითები დაგბანა,
              გათხუნული თითები,
რასაც სულში ურევდი
      და თვალების მურაბა,
              მასზე კოცნა ტკბილია,
დრო კი გამოილია
      და რომ გადაირია
              ერთად ყოფნის წამები,
სულში სიმი გამება,
        ნოტებად და გამებად,
              შენი მზერა თბილია!
შენი ტუჩი ტკბილია!
    (შენს სიყვარულს ამბობდნენ)
            და ნიავის ამბორი...
მაგ თვალების ზეცაზე
    გაწოლილა ღრუბელი,
          ცელქი,თანაც ბომბორა.
ახლა ვუცქერ მთაგორებს,
        სულის დარდებს აგორებს,
                როგორც მთვარის კამათელს
და შენს თავთან კამათობ,
      შენი მზერა დამათრობს
              და მზე გადავაგორე
მაგ თვალებში ოცნებით,
      სულში გენთო კოცონი,
            გულში გრძნობის ამბორი.
                                          2010წ


                აპოგეა
..........................................
მღელვარეა გულის აპოგეა,
ავაშენე უშენობის ტაძარი,
სიყვარული მთელი ეპოქაა,
სიყვარულით დედამიწა ზანზარებს..
თვალებს ვაჩვევ უშენობის სევდას
და ფიქრები მოგონებებს ერთვის,
ჩემი მზერა საბურველში გხვევდა,
დაკარგულო შემოდგომის ღმერთო!
ელი ქარს და წვიმის ელი სონეტს,
ფოთლებზე რომ გადაგიწერს მარტი,
დაგხატავდი მე რომ ვიყო მონე,
გაგიშალე წარსულ დღეთა კარტი,
თუმცა გხატავ,მაინც გხატავ ფიქრში,
კერტზე ფრთხილად გადაგისვი ფუნჯი,
შენი სუნთქვა სიოსავით მიქრის,
ეგ თვალები მეტყველი და მუნჯი,
არის ჩემი ბედისწერის შტრიხი,
არის ჩემი მონატრების ფერი,
ფიქრების ცას შენი მზერა მიხევს,
შენ კი ისე უსასრულოდ მღერი,
ლამის გრძნობით გამიჩერდეს გული...

                                          2010წ.