გზებზე ნისლია და
ღამეს ეძინება,
მწუხრის ქარტეხილში ალბათ ისვრიან და
ასე დატანჯული წამით ეს ცხოვრება,
უკვე უსასრულოდ ძლიერ მემძიმება.
წყევლაც წყევლაა და სისხლი გაგვითეთრდა,
უკვე დეკემბერის თოვად ჩამოთოვა
ხელში იშვიათი ფიქრი ამიფეთქდა,
რაღაც უცნაური თხოვნა შემომთხოვა.
სიმწრის ქარბუქები ელვად შემოვარდა
მიწის ასთმებიდან სუნთქვა იკარგება,
თითქოს შფოთვიანმა ცრემლად შემომღადა
მიწის საფლავისთვის ჩუმად მიბარება.
ღამეც მეთხოვება თითქოს ძილის პირულს,
გზებიც ჩამუქდა და ნისლით დაიფარა
ცხადზე უცხადესად ვხედავ ნისლში ხილილს
მაგრამ, ხელებიდან მიწა მეპარება.
ნისლში იგუდება ღამის ატელიე,
სუნთქვა უჩერდება ჰაერს უჰაეროდ
მიწის სხეულიდან ნაგლეჯ მატერიებს
ძლივს ძლივს ააქროლებს ქარი უცალფეხოდ..
მიწაც დაიღალა უკვე ტანჯვისაგან,
გზებზე ნისლია და ღამეს ეძინება
ტანჯვის მორჩენისთვის ალბათ ისვრიან და
მე კი უსასრულოდ ისევ მემძიმება....