არ დავიწყებდი მიზეზი, რომ არ ჰქონდეს ამ ლექსს,
ისე მზესავით ყოველ დილით ცაზე, რომ დაძრწის.
ღვინოც სისხლივით საკუთარი სხეულით დამლევს
და ვზომავ შორის, მე და შენი სტრიქონის მანძილს.

მერე დუმდება მზის სითბოსგან დაღლილი არე,
საღამოს სიოც ფერმიხდილი ქარივით დაჰქრის,
რადგან დავიწყე ამ ლექსშივე მოგიძღვნი ბარემ,
მხედართმთავარო, დამწყებ პოეტთა  ლაშქრის!

უცნაურია, ვიცი ეს მე, მაგრამ ვაყოლებ,
არ შემდგარ სპექტაკლს, საკუთარი ლექსის ნასისხლარს,
კვალს მეტაფორის სურნელებით მოგიამბორებ
და მერე შენი ცრემლის სითბო ისევ დამსუსხავს.

არ დაიჯერო მონაჭორი ღამის ქალების,
თითქოს იფარებს ზეცა მთვარეს დასამალავად.
მეც შენი ლექსით ქარიშხალში მივექანები
და რითმა მახლავს სტრიქონებით, როგორც ამალა,

მერე დავიწყებ მიზეზებით შენდამი ამ ლექსს,
ისე მზესავით ყოველ დილით ცაზე, რომ დაძრწის.
ლექსიც სისხლივით საკუთარი სხეულით დამლევს
და ვზომავთ ერთად ჩვენ ორს შორის გადებულ მანძილს.