დიმა ბახუტაშვილს

იყო, არ იყო (ამავე დროს) "რა" - ო, ამბობენ,
ღვთის უკეთესი არაფერი არ იქნებოდა -
გოგონას შუბლზე ყმაწვილკაცის ცხელი ამბორი,
ეგრისის მთიდან მობერილი ქარის მარაო...

ზეცა კოლხური წმინდაა და ცხადზე ცხადია
(ბლის კენწეროზე მიყინული მთვარის სიობე),
უღრან ტყეებში ჩემო ძმაო, ახლაც დადიან,
მძიმე ნაბდებით შემოსილი თუთაშხიები.

ხობისწყალი რომ მღვრიე რიონს თავით უძვრება
ვიწრო უბეში (მზე არის, თუ მყუდრო თოვლია) -
მუხის ტოტებზე დასხდებიან ბლომად ჭინკები,
ოჩოკოჩის კი ტყაშიმაფა ვერ უპოვნია.

ეგ არაფერი, ცხოვრება თუ ხშირად გვეძნელა,
თუ მოგვენატრა ლიხსიქითა ჩვენი სამოყვრო,
სადღაც, სენაკში ფესვგადგმული არის ენძელა,
აქ, დედაშენის საფლავზე რომ თავი ამოყო...

ჭირი იქა და ლხინი აქა - ყველას სამყოფი,
ფეთქვით ხომ ბოლოს ყველა გული გაიოფლება,
ქატოც, ფქვილიც და ყველაფერიც, დაე, იქ იყოს,
აქ კი, დიდი და გულმოწყალე ჩვენი უფალი!