ცოდვებისგან ვერ დამიცავ,
წელში გაწყდე თუ გინდა.
მე მოვდივარ, დედამიწავ,
შენი ბნელი უბიდან.

ბედით გერს თუ უბირს ვგავდი,
თვისტომების კოცონთან,
რასაც მუდამ მიკრძალავდი,
დევნილს უფრო მომწონდა.

უგზოობით დავიღალე,
უნაპირო მორევში.
ჯანდაბას რომ გამომგზავნე,
უხუნდოდ გამოგეშვი.

გულმა ღვთისგან მონარჩენი,
ცოდვის ტბა თუ დალია,
ცოტა ჩემი...ცოტა შენი...
ცოტაც...სხვისი ბრალია.

მიდის, მიდის დრო ტიალი,
ამღვრეული დინებით.
ბრალი უფალს, ბოღმიანი,
თუკი შევიგინები.

დარდში რაღა მეხსომება,
გამწირეს თუ გავწირე...
კახპა იყო ეს ცხოვრება...
იმის დედაც ვატირე.