ვერ ვეგუები სიცოცხლეს,
ასე მოთვლილს და ნაპარავს,
წავალ და დიდი სიჩუმე
ჩემს ნაბილიკარს დაფარავს,
სხივი ჩაქრება მინანქრის,
მზე გაშავდება თაკარა,
ცას შებღავლებენ სამდურავს
ჩემი ლომა და შაქარა.
ისევე  გადაიდარებს,
სიო დაჰბერავს სხვაგვარად
სხვა მეხრე მიუგურგურებს
ნატკენ წყლულების საბანად.
ჩემივ სისხლ-ოფლით ნაპოხი
მიწა მექნება საფარად,
გადაიდარებს ღრუბელი,
ნისლიც გაქრება ქარქარა,
მალევე დამივიწყებენ,
როცა ვიქნები აღარა!